Bihoviat

                                                  دوستون دارم

خانه ی دوست کجاست؟‍‍‍ در فلق بود که پرسید سوار.

آسمان مکثی کرد.

رهگذرشاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

نرسیده به درخت.

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است.

می رود تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ،سر بدر می آرد.

پس به سمت گل تنهای می پیچی.

دو قدم مانده به گل.

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و تورا ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا،خش خشی می شنوی:

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا،جوجه بردارد از آن لانه ی نور

و از او می پرسی

خانه ی دوست کجاست...

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست میدارم

تو را به جای همه روزگارانی که نزیسته ام دوست می دارم برای خاطر عطر

 نان گرم و برفی که آب میشود و برا خاطر نخستین گلها...

تو را به خاطر دوست داشتن دوست میدارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نمی دارم دوست میدارم

سپیده که سر بزند در این بیشه زار خزان زده شاید گلی بروید شبیه آنچه در

 بهار بوییدم پس به نام زندگی هرگز نگو هرگز...

به یاد توام

دیروز به خاطر همه چیز گریستم

چراغ ساحل آسودگي ها در افق پيداست.

در اين ساحل كه من افتاده ام خاموش

غمم دريا، دلم تنهاست.

وجودم بسته در زنجير خونين تعلق هاست!

خروش موج با من مي كند نجوا:

-كه هر كس دل به دريا زد رهايي يافت...

كه هر كس دل به دريا زد رهايي يافت...

مرا آن دل كه بر دريا زنم نيست

ز پا اين بند خونين بر كنم نيست

اميد آنكه جان خسته ام را

به آن ناديده ساحل افكنم نيست!

دوستت دارم چون تنها ترین فکر تنهایی منی

دوستت دارم چون زیباترین لحظات زندگی منی

دوستت دارم چون زیباترین رویای خواب منی

دوستت دارم چون زیباترین خاطرات منی

دوستت دارم چون به یک نگاه،عشق منی

آدمک آخر دنياست بخند......

آدمک مرگ همين جاست بخند........

آن خدايي که بزرگش خواندي.....

بخدا مثل تو تنهاست بخند........

دست خطي که تو را عاشق کرد...........

شوخي کاغذي ماست بخند.....

فکر کن درد تو ارزشمند است.....

فکر کن گريه چه زيباست بخند......

صبح فردا به شبت نيست که نيست.........

تازه انگار که فرداست بخند....

آیا می شود ما نیز ....

امیدوارم

به نام حق
به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ... به نام آنكه كلمه را آفريد.
و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه ميخواستم از او بگويم.
سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بيدلي را ، ساختن خانه اي در دل.
و اين دل بينهايت، چه جاي كوچكي بود براي دل بيتابش.

او رفت و من نشناختمش . در تمام ميخكهاي سر هر ديوار، آواز غريبش را شنيدم
اما نشناختمش. همانگونه كه بغضهاي گاه و بيگاهم را نشناختم.
فقط آنقدر او را شناختم كه در سايه هاي افتاده به كلامش، به دنبال جاي پاي خدا باشم.

اينجا، هر چه هست، جز با صداقت او و كلام و نقشهاي او، حوض بي ماهيست.
شايد مزرعه اي باشد با زاغچه اي بر سر آن
زاغچه اي كه هيچكس جدي نگرفتش .
اينجا را هديه اش ميكنم. به آنكس كه براي سبدهاي پرخوابمان، سيب آورد.
حيف كه براي خوردن آن سيب، تنها بوديم . چقدر هم تنها ...